ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਲਈ
ਉਸ ਇਨਸਾਨ ਦੇ ਨਾਮ ਇੱਕ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਚਿੱਠੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦਿਲ ਦੇ ਜਜ਼ਬਾਤਾਂ ਲਈ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਪਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ — ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਗੱਲ, ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਬਦਲਦੇ ਦੇਖਦੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਇਦ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ। ਇੱਕ ਹਲਕੀ ਜਿਹੀ ਬੇਚੈਨੀ। ਇੱਕ ਕਾਹਲੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਤਸੱਲੀ। ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਕਹਿਣ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਦ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹੋ:
”ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰਨਾ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਇਮੋਸ਼ਨਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹਾਂ।”
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣੀ ਪਵੇ।
ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਇੱਕ ਬੋਝ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਕਮੀ ਹੋਣ। ਇੱਕ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਣ।
ਪਰ ਉਹ ਅਜਿਹੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਸਮਾਜ ਦੀਆਂ ਸਿਖਾਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕਿਤੇ ਨਾ ਕਿਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਉਹ ਝੂਠ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਅਤੇ ਖਾਮੋਸ਼ ਸੁਨੇਹਾ ਮਿਲਦਾ ਰਿਹਾ ਹੈ: ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਹਨ ਜਿਸਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਬਜਾਏ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਾ ਮੰਨਣ ਦੇ ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਛੇਤੀ ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਹੋ? ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ‘ਸੈਂਸਟਿਵ’ ਹੋ।
ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ‘ਅਗਰੈਸਿਵ’ ਹੋ।
ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ? ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ‘ਡਰਾਮੇਬਾਜ਼’ ਹੋ।
ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣਾ ਅਤੇ ਬਦਲਣਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁੰਗੇੜ ਕੇ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ‘ਸਵੀਕਾਰਨ ਯੋਗ’ ਬਣਾਉਣਾ ਸਿੱਖ ਲਿਆ। ਅਸੀਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਪੀ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹੋ ਗਏ — ਦੁੱਖ, ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਤਾਂਘ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਜੋ ਇੰਨੀ ਵੱਡੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਸੀ।
ਅਤੇ ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਅਸੀਂ “ਮਜ਼ਬੂਤ” ਹੋਣਾ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਜਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ: ਕਿਸੇ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਨਾਲ ਉਹ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਬਸ ਅੰਦਰ ਕਿਤੇ ਸਟੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ — ਸਾਡੇ ਜਬਾੜੇ ਵਿੱਚ, ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉਹ ਇੰਤਜ਼ਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬੜੇ ਸਬਰ ਨਾਲ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚਾਰਾ ਨਾ ਬਚੇ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਕੀ ਹਨ
ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹਨ।
ਹਰ ਭਾਵਨਾ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਗੁੱਸਾ ਅਕਸਰ ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਨਿਰਾਦਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਉਦਾਸੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਕੀਮਤ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮਨਾ ਸਕਦੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ ਸੀ। ਘਬਰਾਹਟ ਅਕਸਰ ਬਿਨਾਂ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਈਰਖਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਕਸਰ ਉਸ ਇੱਛਾ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਮੰਨਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮੰਨਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਵਜੋਂ ਦੇਖਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਬਰਬਾਦ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਲਾਭਦਾਇਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਰੋਣ ਬਾਰੇ
ਆਓ ਰੋਣ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਣਾ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਹੰਝੂਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਨਸਾਨੀ ਅਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੱਚਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵਿਗਿਆਨ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਹੰਝੂਆਂ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਹਾਰਮੋਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰੋਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਟੁੱਟ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ‘ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ’ ਜਿਸਦਾ ਬਾਹਰ ਜਾਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ।
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰੋਂਦੇ। ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਰੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਹੋਏ।
ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਇਰਾ ਹੈ।
ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਫਰਕ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਬਾਰੀਕ ਫਰਕ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਹਰ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋਣ ਦੇਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਉਸ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬੈਠਦੇ ਹੋ। ਇਸਨੂੰ ਹੀ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਬੁੱਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤਾ ਬਣਾਉਣਾ।
ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਉਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਹੋਸ਼ ਅਤੇ ਸਮਝ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਾਹ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਮੈਸੇਜ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਬਦ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੋਚ ਸਕੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਮਕਸਦ ਘੱਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਕਸਦ ‘ਵਧੇਰੇ ਹੋਸ਼’ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਇਨਸਾਨ ਬਣਨਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਬਿਨਾਂ ਉਸਦੇ ਗੁਲਾਮ ਬਣੇ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਉਸਨੂੰ ਝੁਠਲਾਏ।
ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਡੂੰਘਾਈ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਵੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਰਜਣਾ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਿਸ਼ਤੇ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲੀ ਖੂਬੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮਰਪਿਤ ਦੋਸਤ, ਇੱਕ ਸਮਝਦਾਰ ਸਾਥੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਚਨਾਤਮਕ ਤਾਕਤ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਉਂਦੇ ਜਾਗਦੇ ਹੋਣ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਬੋਝ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਣ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਡੱਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਭਾਵੁਕ ਵੀ ਹੋ ਸਕਣ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਵੀ ਰਹਿਣ।
ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸੱਦਾ
ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ — ਇਸਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸਦੇ ਲਈ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਸਦੇ ਬਹਾਨੇ ਲੱਭਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ — ਬਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕੋ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ: ‘ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?’
ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਜਵਾਬ ‘ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਅਮਲ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਸੁਣੇ ਜਾਣ ਦਾ ਮਾਣ ਜ਼ਰੂਰ ਦਿਓ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤੁਹਾਡਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਸਾਰ ਕੋਈ ਤੂਫਾਨ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਣਾ ਪਵੇ।
ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਘਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਹਿਣਾ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਿਆਰ ਸਹਿਤ,
